Wierzenia religijne Greków
Sejm w Polsce to najistotniejszy organ władzy ustawodawczej składający się 460 posłów.
Wierzenia pierwotne
W okresie, gdy plemiona greckie osiedlały się w Helladzie, nie miały jeszcze wspólnej religii, chociaż ich pojęcia o świcie nadprzyrodzonym były bardzo zbliżone. Według ich Wierzeń świat zamieszkiwało mnóstwo duchów rządzących poszczególnymi istotami żywymi. Najpotężniejszym z nich- bogowie- rozciągały swą władzę na ziemie całego związku terytorialnego: gminy, miasta. Każde więc miasto miało swe opiekuńcze bóstwo, któremu miejscowa ludność oddawała cześć. Powszechny też był kult ogniska domowego.
Geneza wielobóstwa greckiego
Ruchliwość greków, która powodowała mieszanie się ze sobą ludności o różnych tradycjach plemiennych, sprawiała, że z biegiem czasu bóstwa lokalne stawały się znane i czczone także poza graniami swego pierwotnego kultu. Niektóre z nich, jak zwłaszcza gromowładny Zeus, zaczęły odbierać część w całej Grecji. A że bogów wyobrażano sobie w postaci ludzi, czyli antropomorficznie, tłumaczono sobie, że istnieją między nimi związki pokrewieństwa. Tworzono genealogie bogów, opowiadano sobie o ich przygodach, przypisywano poszczególnych z nich specjalne zainteresowanie pewnymi zjawiskami przyrody lub określonymi sferami działalności ludzkiej. Opowieści i bogach, nieraz wzajemnie z sobą sprzeczne, rozpowszechniali wędrowni śpiewacy, którzy też samo tworzyli nowe szczegóły anegdotyczne. Do ujednolicenia wierzeń greckich przyczyniły się decydująco utwory dwóch wielkich poetów greckich żyjących w VIII wieku p.n.e. Homera i Hezjoda.
Homer
Jest to postać na wpół legendarna, której rzeczywiste istnienie jest do dziś poddawane wątpliwości przez niektórych uczonych, uchodzi za autora dwóch najsłynniejszych poematów starożytnych: Iliady i Odysei. W pierwszym z nich poeta opiewa czyny wojenne królów i wodzów greckich podczas oblężenia grodu Troi. W drugim-przygody jednego z królów, Odyseusza, który wracając po zdobyciu Troi do kraju, przez całe lata nie mógł dobrnąć do domu, gdyż drogę krzyżowały mu wciąż nowe przeciwności. Wszystkim tym wydarzeniom opowiadanym przez Homera towarzyszyć miały odpowiednie zabiegi, spory i walki bogów, z których każdy usiłował pomagać swoim czcielom, lecz często natrafiał na przeciwdziałanie innych bóstw, poeta wyjaśnił w ten sposób, dlaczego opieka patronującego bóstwa nie zawsze była skuteczna. Nieco młodszy od Homera Hezjod pierwszy swój poemat poświęcił opowieści o początku świata i genealogii bogów. Jest to Teogonia, czyli pieśń o pochodzeniu bogów. W dobie największego rozkwitu kultury helleńskiej, w V wieku p.n.e. każdy Grek znał na pamięć wiele fragmentów wymienionych utworów i dobrze orbitował się w całej treści.