Piśmiennictwo
Sejm w Polsce to najistotniejszy organ władzy ustawodawczej składający się 460 posłów.
Piśmiennictwo
Najstarszymi zabytkami piśmiennictwa indyjskiego są święte księgi Wedy, zawierające teksty hymnów, modlitw, zaklęć magicznych i formuł obrzędowych, a także rozmaite opowieści, związane z wierzeniami religijnymi. Najstarsze z tych ksiąg powstawały prawdopodobnie około połowy II tysiąclecia p.n.e. przy końcu [pierwszego tysiąclecia p.n.e. powstawały w Indiach dwie, wielkie epopeje Mahabharata i Ramajana. Wymienia się je wśród najwybitniejszych osiągnięć poetyckich świata starożytnego. Językiem starożytnej literatury indyjdiej był sanskryt. Należał on do wielkiej rodziny języków indoeuropejskich, do której zalicza się też większość języków współczesnej Europy, starszą jego postacią był język, w którym zostały zapisane Wedy- tzw. Język wedyjski.
Osiągnięcia naukowe
Podobnie jak w innych państwach Starożytnego Wschodu, naukę w Indiach rozwijali kapłani. Wyskoki poziom osiągnęły ich umiejętności medyczne, zajmowali się też matematyką: pierwsi wprowadzili system dziesiętny oraz używane dziś przez cały świat cyfry, nazywano u nas arabskimi, gdyż Europa zaznajomiła się z nimi za pośrednictwem Arabów.
Sztuka Indii
Zabytki architektury starożytnych Indii są obiektami sakralnymi obydwu wielkich religii: bramińskimi lub buddyjskimi. Wśród nich zwracają uwagę świątynie wykute w skale. Słynny jest też zespół buddyjskich świątyń w miejscowości Sańczi. Płaskorzeźby w świątyniach przedstawiają sceny z opowieści wedyjskich lub legend buddyjskich, bardzo oryginalne są indyjskie posągi, m.in. wyobrażania wielorękich w wielonogich bogów. [począwszy od I wieku n.e. pojawiły się w Indiach także posągi stającego lub siedzącego Buddy. Sztuka chińska rozwijała się w izolacji id wpływów innych kultur. Odmienione też niż w krajach Bliskiego Wschodu nie nabrały w Vhnach większego znaczenia architektury ani rzeźba, wysoko za to ceniono malarstwo. Stosunek okazywany przez Chińczyków malarzom tłumaczy się bliskim związkiem malarstwa z trudną sztuką pisania. Pismo chińskie bowiem powstało z obrazków. Było podobnie jak pierwotne pismo egipskie- pismem obrazkowym. W miarę swego rozwoju ulegało wprawdzie pewnym uproszczeniom, ale wytrzymywało aż dużo dziać wiele ze swego dawnego charakteru. Odznaczało się więc z jednej strony ogromną liczbą znaków: uczony Chińczyk znał ich kilkadziesiąt tysięcy, choć dla celów praktycznych wystarcza 5- 6 tysięcy. Stanowi to duże obciążenie pamięci. Z drugiej strony sztuką była sama technika pisania, nie r…różniąca się od malarskiej. Skomplikowane znaki malowano pędzelkiem jak każdy inny obraz. Najdawniejsze zabytki sztuki chińskiej nie dotrwały do naszych czasów: te, które się zachowały, pochodzą dopiero z pierwszych wieków naszej ery. O gustach panujących we wcześniejszych stuleciach świadczą jednak wytwory chińskiego rzemiosła artystycznego z epoki brązu, a nawet z neolitu. Twórcy ich nie uważali się ani nie byli uważani za artystów, ich wyroby miały przeznaczeni użytkowe. Misterne wykonanie, estetyczne proporcje, pełna wdzięku ornamentyka stawiają jednak te przedmioty w rzędzie największych osiągnięć sztuki starożytnej. Stosowanie innych nuż w europie przyborów i materiałów nadaje malarstwu oryginalny charakter. Malowano mianowicie na jedwabiu, a później także na papierze, pędzelkiem maczanym w rozwodnionym tuszu, najczęstszym tematem malowideł są krajobrazy, motywy roślinne i zwierzęce, oraz scenki rodzajowe. Oddzielone od sąsiadów zachodnich górami i pustyniami, Chiny rozwijały się przez wiele wieków w izolacji od Innych ośrodków cywilizacji. Mało mogły korzystać z cudzego dorobku, a ich osiągnięcia nie były gdzie indziej znane. Toteż niektóre zdobycze gospodarcze i techniczne pozostawały bardzo długo monopolem Chin, zanim zapoznała się z nimi reszta świata. Tak właśnie było z produkcją jedwabiu.