Akademia Krakowska
Akademia Krakowska
Działalność władcy i ciągły rozwój państwa rodził zapotrzebowanie na wykształconych specjalistów.
Najbardziej wykształconą grupą społeczną byli duchowni, którzy uczyli się na zachodnich uczelniach. Władca wychodził z założenia, że należy również kształcić w Polsce by uczeni znali realia naszego kraju. W tamtych czasach największymi ośrodkami edukacyjnymi był Kraków i Sandomierz. Jednak również te uczelnie nie były wstanie sprostać najnowocześniejszym wymaganiom. Kazimierz wielki zapragnął w Polsce utworzyć pierwszą wyższą uczelnię. Z taką prośbą skierował wniosek do Stolicy Apostolskiej. Działania władcy spotkały się z przychylnością papieża Urbana V i w 1364 roku zatwierdzono powstanie Akademii w Krakowie. Początkowo działały cztery wydział takie jak prawa cywilnego, prawa kanonicznego, sztuk wyzwolonych oraz medycyny. Papiestwo nie zgodziło się na stworzenie wydziału teologicznego. Dla króla najważniejszy był fakt, że w Polsce będą kształceni prawnicy. Za wzór przyjęto uniwersytety w Padwie i Bolonii, które kształciły legistów na bardzo wysokim poziomie. Rozwój medycyny był również jednym z najważniejszych celów. Odpowiednie nauczanie miało poprawić stan wiedzy o naukach medycznych, który w ówczesnych czasach był bardzo mały.
Korona Królestwa Polskiego
Nazwa ta powstała w XIV wieku i początkowo określała ziemię polskie z czasów rozbicia dzielnicowego.
Idea Korony Królestwa Polskiego zakładała, że władca jest jedynym i prawowitym dziedzicem wszystkich terytoriów, które kiedykolwiek znajdowały się w obrębie państwa polskiego oraz ziem, które zamieszkują Polacy. Ważną kwestią było to, że król nie był uznawany za właściciela państwa, a jedynie przywódcę i zwierzchnika. Korona przestała symbolizować jedynie atrybut władzy. Stała się uosobieniem narodu oraz niezależności i panowania. Społeczeństwo stało się niezawisłe od władcy. Nowoprzyjętą zasadą stało się panowanie stanów na wypadek braku króla. Najważniejsze było rycerstwo i to ono zazwyczaj miało najwięcej do powiedzenia w takich sytuacjach. Korona Królestwa Polskiego stawiała szczególnie trudne zadania przed osobą rządzącego. Król nie mógł dzielić państwa między potomków, ani odstępować ziem innym państwom. Poza niepodzielnością ziem należących do Polski bardzo ważną kwestia było odzyskiwanie terytoriów, które zostały utracone za panowania poprzedników. Od 1569 roku nazwa ta odnosiła się do Kujaw, Wielkopolski, Mazowsza, Małopolski, Prus Królewskich i Książęcych, Podola, Podlasia, Rusi Czerwonej, Wołynia, Ukrainy oraz Spiszu.
Polska wielu narodów
Nasz kraj za panowania Kazimierza III wielki.htmlego był bardzo różnorodny pod względem narodowości oraz religii.
Głównymi przyczynami tego zjawiska były zmiany granic w XIV wieku oraz napływ ludności z innych państw. Bardzo dużą grupę osadników stanowili Żydzi. Kazimierz wielki przestrzegał postanowień z 1264 roku nadanych przez Bolesława Pobożnego. Naród żydowski posiadał swobodę wyznania, tworzenia organizacji, wdawania własnych pism, handlu i lichwy. Ponadto zarządzali oni majątkiem państwowym. Przyłączenie przez Kazimierza wielki.htmlego terytoriów Rusi Halickiej spowodowało, że dużą grupę obcokrajowców stanowili Rusinowie. Król starał się przekonać do swojej osoby nadając arystokracji oraz prawosławnym duchownym wiele przywilejów i gwarantując nienaruszalność majątkową. Polskiego władcę popierało mieszczaństwo Rusi, które było zadowolone z otwarcia granic na zachodnią Europę. Kazimierz ubiegał się także o utworzenie metropolii prawosławnej w Haliczu, przeciwstawiając się tym samym Stolicy Apostolskiej. Polityka prowadzano przez Polskę wpłynęła na wymieszanie się narodowości oraz wzajemną tolerancję.